این پژوهش با هدف بررسی نقش فرزند در بهبود روابط همسران و استحکام خانواده انجام شده است. روش به کار رفته در این پژوهش توصیفی- تحلیلی بود. بر اساس یافته های این پژوهش، در گذشته یکی از شاخصهای مهم خانواده گرایش به فرزندآوری محسوب می شده است. اهمیت فرزندآوری به اندازه ای بود که بسیاری افراد علت تشکیل خانواده را فرزندآوری می دانستند. در شرایط کنونی تغییر رویکرد از باروری طبیعی به باروری کنترل شده و حتی زندگی بدون فرزند به تدریج ساختار سنتی جمعیت را از وضعیت جوانی خارج نموده و به لحاظ روان شناختی آثار و پیامدهای منفی را برای خانواده ها رقم زده است. در منابع اسلامی ضمن توصیه به فرزندآوری به برخی کارکردهای مثبت آن از قبیل احساس مثمر ثمر بودن، احساس خودکارآمدی، امید به زندگی، برآورده شدن انتظارات والدین و تقویت عزت نفس آنها، توسعه اقتصادی و برکت در خانواده، دستگیری از والدین به هنگام پیری و دریافت حمایت معنوی پس از مرگ اشاره شده است که همه این ها در استحکام خانواده و بهبود روابط عاطفی همسران تاثیرگذار است.
شجاعی, محمد صادق. (1402). نقش فرزند در بهبود روابط اخلاقی همسران و استحکام خانواده با تاکید بر منابع. دو فصلنامه «مطالعات اخلاقی خانواده», 1(1), 133-154. doi: 10.22034/motaleat.2023.835
MLA
محمد صادق شجاعی. "نقش فرزند در بهبود روابط اخلاقی همسران و استحکام خانواده با تاکید بر منابع". دو فصلنامه «مطالعات اخلاقی خانواده», 1, 1, 1402, 133-154. doi: 10.22034/motaleat.2023.835
HARVARD
شجاعی, محمد صادق. (1402). 'نقش فرزند در بهبود روابط اخلاقی همسران و استحکام خانواده با تاکید بر منابع', دو فصلنامه «مطالعات اخلاقی خانواده», 1(1), pp. 133-154. doi: 10.22034/motaleat.2023.835
VANCOUVER
شجاعی, محمد صادق. نقش فرزند در بهبود روابط اخلاقی همسران و استحکام خانواده با تاکید بر منابع. دو فصلنامه «مطالعات اخلاقی خانواده», 1402; 1(1): 133-154. doi: 10.22034/motaleat.2023.835
)